Patricia Lamour: W każdą niedzielę, w latach 50. i 60., Polskie Radio o godz. 12.45 nadawało kwadrans muzyki. W kwadransie tym występowali m.in. Orkiestra Mandolinistów Edwarda Ciukszy, kapela Feliksa Dzierżanowskiego, duet fortepianowy Rawicz - Landauer oraz grająca na organach kinowych Patricia Lamour. Artystka miała mnóstwo własnych pomysłów, cechował ją pełen profesjonalizm. Stawiała w swoich interpretacjach na oryginalność i świeżość. Należała do czołówki francuskich wirtuozów. Wydobywała dźwięki, których nie sposób zapomnieć. Była artystką o niezwykle bogatej osobowości. Grała po mistrzowsku, osiągając niezwykłe, sugestywne rodzaje brzmień. Perfekcja i maestria, z jaką biegle posługiwała się, grając na swoim instrumencie, powodowały, że muzyka w najdrobniejszych motywach łączyła doskonale linie melodyczne i basowe, wypełniając solówki dysonansami, opierając je na rozmaitych harmoniach i egzekwując raptowne niekiedy zmiany tempa.
Słów kilka o historii organów kinowych. Otóż pierwsze organy kinowe zaprojektowane zostały przez Roberta Hope-Jonesa z Liverpoolu, który w roku 1910 podjął pracę w Wurlitzer Co. W North Tonawande (stan Nowy Jork). Wurlitzer to była marka, licząca się na całym świecie, doskonałość konstrukcyjna organów w każdym calu. Pierwsze organy kinowe Wurlitzera zaczęto instalować w kinach w 1911 roku, zaś największe organy kinowe tej marki na świecie zainstalowano w 1932 roku w "Radio City Music Hall" w Nowym Jorku. Organy kinowe potrafiły imitować przeróżne efekty, a np. zainstalowane w "Regal Theater" na Marble w Londynie mogły także naśladować wszystkie instrumenty muzyczne, wchodzące w skład orkiestry - miały wbudowaną pianolę i - co było rzadkością - czterooktawowy kurant i dzwony kościelne. Organy kinowe używano niegdyś w kinoteatrach do celów rozrywkowych i ilustracyjnych - miały bowiem specjalne rejestry imitujące np. odgłos grzmotu, syreny, pociągu itp.
A wracając do Patricii Lamour, od początku do końca płyty pojawiają się w jej interpretacji przecudnej urody dźwięki, nieco jakby z innego świata. Aż dziw bierze, że wszystkie zostały wykreowane przy pomocy organów.
Janusz Świąder
W przypadku nagrań Patrici Lamour są to unikaty z Wytwórni Pathe -Marconi, przepiękne utwory grane na organach kinowych używanych w latach 20-tych do ilustracji filmów niemych, wśród nagrań niezapomniane Marjolaine, Amoroso i Adieu Amore.
1. Rudi Revil, Francis Lemarque - Marjolaine - Fox (1958)
2. Michelle Ramos, Tony Murena - Amoroso - Tango (1958)
3. Rene-Louis Lafforgue, Andre Grassi - Le Poseur De Rails - Slow-Fox (1958)
4. Pedro Liberal, Georges Coulonges - Je T'Aimerai, T'Aimerai - Mambo-Cha-Cha (1958)
5. Madre Mia /Bolero/ Diran Wem,Claude Vic, Georges Berard, Noel Roux (1958)
6. Adieu, Amour Addio Amore /Slow Du Film ?L'Adieu Aux Armes?/ Mario Nascimbene (1958)
7. Dans Le Bleu Du Ciel Bleu Volare /Fox/ Domenico Modugno, Francesco Migliacci Jr., Matteo Treppiedi (1958)
8. Sans Rien Te Dire /Slow/ Jack Arel (1958)
9. Helena /Bolero/ Rene Denoncin (1958)
10. Bon Voyage Without Love /Valse Lente/ Danny Small (1958)
11. Le Bateau De Tahiti /Baiao/ Pedro Liberal (1958)
12. Java Pavane /Java/ Henri Paul Giraud (1958)
13. Tout Ce Que Veut Lola Whatever Lola Wants /Tango/ Richard Adler, Jerry Ross (1958)
14. Mon P'Tit Bonheur /Fox/ Joe Reisman (1958)
15. Salve Regina /Bolero/ Pedro Liberal (1958)
16. Il Y A Des Anges /Slow/ Louis Felix Gaste (1958)
17. O.K. Corral Gunfight At The O.K. Corral /Fox Du Film ?Reglements De Comptes A O.K. Corral"/ Dmitri Tiomkin, Ned Washington (1958)
18. Ballade Irlandaise /Slow/ Emil Stern, E. Marney (1958)
19. Du Moment Qu'On S'Aime Piccolissima Serenata /Calypso/ Gianni Ferrio, Antonio Amurri (1958)
20. Barman, Ecoutez-Moi /Slow/ Rene Denoncin, Pierre Delano (1958)
21 Je Cherche Une Belle /Fox/ Lee David (1958)
22. Loin De Vous Only You /Slow-Fox/ Buck Ram, Ande Rand (1958)
23. Les Deux Pieds Dans L'Eau /Bolero/ Jean Lano (1958)
24. Charles Chaplin - Mandoline Amoureuse - Slow Du Film "Un Roi A New York" (1958)
Produkt 50 Od 71 W kategorii Muzyka polska
towar dostępny
